आज (भदौ ४, २०७०) दिउसो अलि हतारमा थिएँ । दिनभरको व्यस्तताका कारण दौडा दौड बढी नै थियो । यहाँसम्म की साथीभाईसंग फेनमा कुरा गर्न समेत उभिने समय थिएन मसंग । बाईकमै हेल्मेटले च्यापेर कुरा गर्दै थिएँ ।
तर म सवै काम विर्सिएर बेफुर्सदीलो तव भए, जव मोवाईल साथमा नरहेको पत्तो पाएँ । मोवाईल हराएको भन्दा पनि मलाई सिम कार्ड हराएको चिन्ता थियो, कारण अव यही नम्वरको सिम लिन केही झन्जट थियो । त्यसपछि आर्मीकुदाई शुरु भयो, आफु हिडेको बाटो घुम्या घुमै । घुम्दै विचविचमा साथीहरुको मोवाईलबाट फोन हान्दै पनि थिएँ । सम्पर्क हुन सकिरहेको थिएन ।
करीव त्यो बाटोमा तिन चक्कर लाएपछि ९५ प्रतिशत आश मारेर कोठामा फर्किएँ । कोठामा आइसकेपछि द रोयल होटलको लेन्ड लाईनबाट फोन लगाएँ । फोन गयो अनि नभन्दै उठ्यो पनि । फोन उठेपछि उताबाट आवाज आयो, मोवाईल मैले भेटाएको छु लिन आउनुस् । उसकै भनाई अनुसार उ भएको ठाउँमा गएँ । त्यहाँ एकजना कल्लु चौधरी भन्ने भाई देखिए (केही समय अघिसम्म बुँगुरको मासु वेच्ने उनी आजकाल शायद ट्याक्टर चलाउछन होला ं) उनी मुसुमुसु हाँसिरहेको अवस्थामा भेटिएपछि मलाई मान्छे चिन्न समस्या परेन । उनीसंगै गएँ, मोवाईल भेटाउने तपाई हो ? भनेर कुरा शुरु गरें । उनले गोजीबाट मोवाईल झिक्दै, भेटाएको ठाउँमा इशारा लगाउदै मलाइ मोवाईल थमाए । त्यसपछि मोवाईल पाएपछि गच्छे अनुसारको बक्सिस दिदै उनलाई धन्यवाद दिएर त्यहाँबाट फर्किएँ । यो मेरो आजको आधा दिनको दैनिकी ।
त्यहाँबाट फर्किएर नयाँ एफ.एम.को कार्यालयमा आएर एकछिन आराम गर्दै गर्दा मनमा धेरै कुराहरु खेले । सामान्य ट्याक्टर चलाउने कल्लुको इमान्दारिता देखेर मलाई आफैदेखी दया लागेर आयो । आफैलाई प्रश्न गरेँ यो इमान्दारिताको कतै ममा खडेरी त छैन । यस्तै इमान्दारहरु हुने हो भने नेपालीका सन्ततीहरुले जन्मदै ऋणको भारी बोकेर जन्मनुपर्ने त पक्कै थिएन होला ।
यहाँको इमान्दारिताको लागि धेरै धेरै धन्यवाद कल्लु भाई । खान पुगोस् दिन पुगोस् ।
तर म सवै काम विर्सिएर बेफुर्सदीलो तव भए, जव मोवाईल साथमा नरहेको पत्तो पाएँ । मोवाईल हराएको भन्दा पनि मलाई सिम कार्ड हराएको चिन्ता थियो, कारण अव यही नम्वरको सिम लिन केही झन्जट थियो । त्यसपछि आर्मीकुदाई शुरु भयो, आफु हिडेको बाटो घुम्या घुमै । घुम्दै विचविचमा साथीहरुको मोवाईलबाट फोन हान्दै पनि थिएँ । सम्पर्क हुन सकिरहेको थिएन ।
करीव त्यो बाटोमा तिन चक्कर लाएपछि ९५ प्रतिशत आश मारेर कोठामा फर्किएँ । कोठामा आइसकेपछि द रोयल होटलको लेन्ड लाईनबाट फोन लगाएँ । फोन गयो अनि नभन्दै उठ्यो पनि । फोन उठेपछि उताबाट आवाज आयो, मोवाईल मैले भेटाएको छु लिन आउनुस् । उसकै भनाई अनुसार उ भएको ठाउँमा गएँ । त्यहाँ एकजना कल्लु चौधरी भन्ने भाई देखिए (केही समय अघिसम्म बुँगुरको मासु वेच्ने उनी आजकाल शायद ट्याक्टर चलाउछन होला ं) उनी मुसुमुसु हाँसिरहेको अवस्थामा भेटिएपछि मलाई मान्छे चिन्न समस्या परेन । उनीसंगै गएँ, मोवाईल भेटाउने तपाई हो ? भनेर कुरा शुरु गरें । उनले गोजीबाट मोवाईल झिक्दै, भेटाएको ठाउँमा इशारा लगाउदै मलाइ मोवाईल थमाए । त्यसपछि मोवाईल पाएपछि गच्छे अनुसारको बक्सिस दिदै उनलाई धन्यवाद दिएर त्यहाँबाट फर्किएँ । यो मेरो आजको आधा दिनको दैनिकी ।
त्यहाँबाट फर्किएर नयाँ एफ.एम.को कार्यालयमा आएर एकछिन आराम गर्दै गर्दा मनमा धेरै कुराहरु खेले । सामान्य ट्याक्टर चलाउने कल्लुको इमान्दारिता देखेर मलाई आफैदेखी दया लागेर आयो । आफैलाई प्रश्न गरेँ यो इमान्दारिताको कतै ममा खडेरी त छैन । यस्तै इमान्दारहरु हुने हो भने नेपालीका सन्ततीहरुले जन्मदै ऋणको भारी बोकेर जन्मनुपर्ने त पक्कै थिएन होला ।
यहाँको इमान्दारिताको लागि धेरै धेरै धन्यवाद कल्लु भाई । खान पुगोस् दिन पुगोस् ।
